Cabo De Gata

De semana santa is in gans Andalusië, maar ook in de rest van Spanje nog steeds een week vol devotie. Maar als toerist is het toch moeilijk om juist aan te voelen wat het belangrijkste is: geloof, traditie, folklore, feest? Het is moeilijk en verwarrend maar toch ook aangrijpend. Terwijl we zaten te wachten langsheen het parcours kwamen er tientallen venters met snoepgoed en ballonnen langs. Niet echt iets dat je verwacht op een religieuze gebeurtenis. Maar als dan eindelijk het beeld (paso) langskomt dan wordt het stil, dan wordt er geapplaudisseerd, dan maken sommigen een kruisteken.

In Almeria, maar ook in Malaga, Sevilla, Cordoba en zoveel andere Andalusische steden beginnen die processies al op de zaterdag voor palmzondag, en gaan een hele week elke dag door. Meestal worden dan door een confradia of hermandad (broederschap) één of twee beelden (pasos) uit de kerk gehaald en in processie onder begeleiding van muziek langs een parcours rondgedragen. Dat gebeurt niet allemaal gelijktijdig op dezelfde dag en hetzelfde uur. Er is geen grote processie waar alle beelden na elkaar komen zoals we dat bijvoorbeeld in Gerona meerdere keren hebben meegemaakt.

Deze keer kozen we ervoor om op Palmzondag te gaan kijken. Omdat er dan vanuit één van de vele parochiekerken twee beelden buitengedragen werden in de voormiddag. De meeste andere broederschappen doen dit ’s avonds laat en dat is best vermoeiend als je daarna nog huiswaarts moet.

De straten zagen zwart van het volk zoals. Langsheen een deel van de hoofdstraat (zo een vijfhonderd meter) staan langs beide zijden de hele week kleine tribunes waar vroegkomers een plaatsje kunnen vinden. Maar het meeste volk staat te kijken in de smalle straten en langs de kant van de weg.

Al naargelang de kerk waar de beelden buitengedragen worden is het parcours verschillend. Maar allemaal moeten ze een deel afleggen langs de officiële weg. (carrera official) In het programma dat uiteraard op internet te vinden is zie je dan ook de volledige route beschreven en het verwachtte uur van aankomst op de carrera official. Op Goede Vrijdag bevoorbeeld zijn er in totaal 5 broederschappen met samen 7 pasos. De eerste komt aan op de carrera official om 20:30 u, de laatste om 23:15 u. Op Palmzondag waren er in totaal vier processies, waarvan één in de voormiddag en 3 ’s avonds.

Na de passage in de voormiddag zwermde het publiek uit over de vele terrassen van tapasbars en restaurants. Gelukkig vonden we snel een terrasje met een vrij tafeltje.

Nadien hebben we nog wat genoten van de sfeer en de mensen die op Palmzondag op hun “Paasbest” straten en pleinen bevolkten. Vooral de kinderen zijn soms echt leuk om naar te kijken in hun mooie, bij ons eerder ouderwets overkomende, pakjes.

Langsheen een deel van de hoofdstraat staan tribunes. Langs dit deel komen alle cofradias voorbij, ongeacht hun vertrek en eindpunt. 

De talrijke figuren met puntmutsen (de kleur verschilt volgens de broederschap) zouden een verwijzing zijn naar de tijd dat de broederschappen mensen in tijden van pest verzorgden. Hier is er ook een groep kinderen met palmtakken. 

Het eerste beeld (paso) was christus op zijn ezel. Een geweldig beeld dat enorm zwaar weegt en het uiterste van de dragers vraagt.

Ook veel dames hebben een grote rol. Met mantilla en traditionele spaanse pronkkledij.

Het tweede beeld dat we zagen voorbijkomen was een beeld van Maria. Te zien aan de schoenen van de dragers waren het jongelui die dit beeld door de stad droegen. Reken toch op een parcours van drie uren en je kunt al vermoeden dat dit een zware klus is. (letterlijk ook)

Kinderen op hun paasbest langs het parcours.

16 maart 2016.

In eerdere berichten van een bezoek toen, heb ik al eens geschreven over de woestijn van Tabernas. Het is een gebied van 280 km2 waar het minste regen valt van gans Spanje en zelfs van Europa. Vanuit Almeria ligt het op een 20 tal kilometer naar het binnenland langs de autostrade naar Granada. De streek komt over als een kaal maanlandschap vol weggesleten kale heuvels en barsten en diepe kloven. Het zijn de zogenaamde “badlands”. (steenwoestijn) Het is dus geen zandvlakte maar een landschap met diepe sleuven tussen kale zandbergen. De ondergrond bevat veel zout en waar het grondwater bovenkomt zie je afzetting van zout. Hier en daar groeit in deze kale streek toch een bloem of plantje.

In een beperkt deel van deze verwarrende omgeving kun je wandelen. Verder kun je het ook bezoeken met een gehuurde 4×4. Tijdens de rit krijg je dan op verschillende plekken filmfragmenten te zien van ter plekke opgenomen films.  De wandelingen zijn zeer slecht gemarkeerd en de wandelkaarten zeer onduidelijk. De wandeling bevat in totaal 3 lussen. De eerste lus van 2,5 uur kennen we al goed en deden we vrijdag met een bevriend koppel van 85 en 81 jaren (jonge mensen dus, maar zeer ervaren wandelaars) en maandag wilden wij de tweede en derde lus goed voor 3,5 uur extra wandelplezier uitproberen, maar dan zonder hen. De tweede lus vonden we zonder problemen maar de derde lus hebben we niet gevonden. We liepen daardoor zeker 2,5 uur te lang te ver. Maar dat zijn de risicos natuurlijk. We gaan die derde lus zeker vinden, maar iemand zal ons eerst toch eens moeten uitleggen wat er op de wandelkaart juist staat. De foto’s geven een redelijk beeld van het landschap. Maar de werkelijkheid is niet op foto’s weer te geven. Daarvoor zou je een 360° opname moeten maken.

Vanaf het parkeerterrein gaat het langs deze trap tot beneden. Je bent meteen in de juiste sfeer.

Op deze plaats zie je erg goed het gesteente zoals het bij het ontstaan van de continenten werd opgestuwd. Hier werd de eindscène van de verfilming van het boek van Steve Larsen opgenomen, waar Miguel Blomqvuist in Australië de doodgewaande kleindochter terugvindt.

Westerndecor dat nu een bezienswaardigheid is die je tegen betaling kunt bezoeken. (Western Leone) Je hebt nog een groter dorp Oasys (of Mini Hollywood) en een leuk tentendorp (Fort Bravo)

Grondwater en zoutafzetting.

Woestijnhyacinth. maar de juiste benaming kennen we (nog) niet.

Rare plant die hier en daar uit het niets opschiet. Verder weten we hier niets over. (bruin en harig ziet het eruit)

Sedert mijn vorig bericht is er heel wat gebeurd. We kregen twee keren een koppel vrienden op bezoek gedurende een week. Geen tijd om berichten te posten.

We verkenden met hen de streek en ontdekten ook nieuwe dingen. Waarover ik later wel verslag zal uitbrengen.

Eén van die vrienden vroeg waar de kerk van Las Negras te vinden was.

Las Negras heeft slechts een heel klein kerkje. Het is een mettertijd groot geworden vissersdorp. De meest authentieke huisjes bevinden zich aan zee. Daarachter werd er volop gebouwd. Het is dan ook een plek waar massatoerisme geen voet aan de grond kreeg. Alhoewel er inmiddels enkele grote hotels zijn gevestigd, is het toch nog altijd een klein vissersdorp gebleven. En dat hebben wij het liefst zo. Maar toegegeven niet iedereen is zo.

Kerkje Las Negras.

Sedert zondag is het heel mooi weer. Uitstekend wandelweer met zon en temperaturen rond de 20°. Weinig wind en zeer helder.  Reeds vanaf de eerste keer dat we hier waren intrigeerden ons de toppen van de Cerro de Los Frailes. Twee toppen die je van overal kunt zien. Nu vonden we per toeval in twee wandelgidsjes een beschrijving van een wandelroute naar de top van de hoogste van die twee.

Gisteren was het dan zover. Uitstekend helder weer, Marieke had goede benen en samen met Ingrid vertrokken we om 11 uur aan camping TAU in San José om die top te veroveren.

Het was een vrij lastige tocht van 6,5 km, met enkele moeilijke maar niet echt gevaarlijke pasages. We maakten er een dagtocht van en namen picknick mee. Na 2 u 45 min stonden we boven. Naar beneden deden we er 2u30 over.

De wegbeschrijvingen waren zeer onduidelijk,  maar door gebruik van ons ongeëvenaarde orientatievermogen, een onduidelijke kaart en ook wel door het volgen van markeringen met steenheuvels, kwamen we er.

El Fraile, of Los Nietos, kun je van ver zien. De hoogste top is 493 m hoog. Het zijn onder water gevormde vulkaankegels van miljoenen jaren oud.

Halfweg een foto van Marieke en Ingrid met op de achtergrond San José, Genovese en de Torre de Vela Blanca.

Moe maar voldaan komen we boven.

Panorama van Los Escullos, Isleta de Moro en verder tot aan Carboneras.

Een speciale dag gisteren: Marieke 65. En geen kinderen of kleinkinderen in de buurt. Dat steekt. Maar gelukkig is er facetime (de Apple variant van Skype). Ik had vlaggetjes opgehangen om het toch wat feestelijk te maken. Marieke heeft geen wensen. Ik weet altijd veel meer dingen die ik voor mijn verjaardag zou willen krijgen dan dat ik er kan krijgen. Maar zij heeft geen wensen. Ik heb haar dan maar een messenset gekocht bij een ambulante handelaar toen we in Carboneras op een terras zaten. Een koopje.

Het weer was de eerste week van februari uitstekend. Wat daarna kwam was zeer wisselvallig. Zon, harde wind en bewolking. We hebben het allemaal gehad. Bij zoverre dat we soms toch een warme jas moesten aandoen. En dat is voor deze streek zeker niet normaal.

We lieten het niet aan ons hart komen en gingen elke dag wandelen. Soms een korte wandeling soms een dagwandeling met nieuwe en nog onbekende uitzichten.

Vandaag is het schitterend weer. De wind is gaan liggen en er is volle zon. De terrassen liggen vol rood stof. Dat zal nog heel wat werk vragen om dat op te ruimen.

Ik heb mijn schotelantenne deze morgen met kabeltjes vastgezet. Ons beeld viel door de harde wind voortdurend uit. Als er onder de lezers mensen zijn die ook TV – Vlaanderen hebben heb ik een vraag: hebben jullie Radio 1 en Radio 2 ? (post 500 en 501) Hier kon ik die deze zomer nog ontvangen nu niet meer. Gelukkig is er nog Klara die we wel kunnen ontvangen. Qué lastima ?

Ik voeg enkele foto’s toe: een beeld zegt meer dan veel woorden.

Picknick op een berg in de buurt van Playa Monsul.

Veel wind en wegwaaiende golfkruinen.

Op de terugweg van een bezoek aan mijn neef Willy Thys en zijn vrouw Annie stopten we in Cartagena. Een niet al te grote stad aan zee met enkele mooie bezienswaardigheden. Een gezellige stad met mooie autovrije straten. Ongeveer 180 km van Las Negras.

De voornaamste bezienswaardigheid is een oud Romeins theater. Om het te bezoeken kom je binnen via een recent museum. De hele presentatie is zowel in het Spaans als het Engels.  Een woordje uitleg is wel belangrijk want het Romeinse theater was in de loop der tijden zowel een woonwijk, als een markt, een mezquita als een basiliek. Van de verschillende fasen zijn er opgravingen blootgelegd en toegankelijk. Om alles te zien heb je wel een paar uren nodig.

Een gevel zoals er wel meer te zien zijn van begin 1900.

Het Romeinse theater in het centrum van de stad.

Naast het oude theater bouwde Cartagena ook een nieuw theater. Op deze foto zie je beide gelijktijdig.

Wie als toerist hier de eerste keer in Almeria met het vliegtuig aankomt verbaast zich over de enorme oppervlaktes met serres. Mooi is dit niet. Je kijkt letterlijk op een zee van plastiek. Maar die agricultuur betekent voor de streek een onontbeerlijke bron van inkomsten en werk. En achter het lelijke uiterlijk schuilt er een moderne technologie die je niet voor mogelijk zou houden. Een bedrijfsbezoek aan de tomatenkwekerij van Pepe en Sylvia, vrienden van Leen en Frans heeft ons een en ander duidelijk gemaakt.

We komen binnen in een grote ruimte waar naast twee jetski’s en een motorboot  een computerlokaal,  grote machines, buizen en kranen te zien zijn. Pepe legt ons uit waarvoor dit alles moet dienen.

Het hele proces wordt computergestuurd. Het begint al met het water dat gebruikt wordt. Dat moet aan bepaalde normen beantwoorden en mag niet te zout zijn. Water komt van drie verschillende bronnen. Regenwater (2,5 miljoen liter) opgevangen op 25.000 m2 serres. Niettegenstaande het in onze ogen toch al heel wat geregend heeft is de voorraad nog verre van aangevuld. Water uit de ondergrond (pozos) en water van de ontziltingsinstallatie. (leidingwater dus)  De computer meet het mengsel en stuurt bij.

Water wordt hier niet verpild. De toegevoegde waarde aan 1m2 water in Almeria en omstreken is twintig keren groter is dan elders. (nederland bevoorbeeld)

Na de technische uitleg gaan we naar de serre. Er is een sas om te beletten dat ongewenste insecten binnenkomen en andere buiten vliegen. Beide eigenaars zijn gepassioneerde mensen. Zij werken volgens een ecologische methode. Een productiemethode die de natuur en de biocyclus maximaal respecteert. Er worden enkel natuurlijke producten gebruikt en al zeker geen genetisch gemanipuleerde zaden. Volgens Pepe werken reeds 15% van de kwekers met deze techniek. Die worden dan ook regelmatig gecontroleerd. Het is een techniek op punt gezet, en voortdurend verbeterd, door onderzoekscentra in Almeria. Men komt van overal kijken tot zelfs vanuit China en Japan. De zaden moeten ze aankopen bij een van de drie grote zadenbanken van de wereld. Die hebben volgens Pepe een betreurenswaardig quasi monopolie. Een ervan is in handen van Israël. Eigen zaden mogen niet gebruikt worden. Zij kopen alles op. Ook de zaden van succesvolle varianten die in Almeria werden gekweekt.

Het klimaat in de serres wordt computergestuurd. Temperatuur, relatieve vochtigheid en zelfs het licht, alles wordt geoptimaliseerd. Gordijnen gaan open en dicht, luchtverversingskoepels gaan open en dicht, ventilatoren zuigen lucht naar buiten of omgekeerd. Vernevelingsinstallatie gaan aan als het te droog is. Op de grond wordt witte plastiek gelegd in de winter om het licht optimaal te weerkaatsen. Bijen worden in de serre gezet om de bestuiving te bevorderen.

In de zomer, vooraleer de zaden in de grond gaan wordt alles met doorschijnende plastiek afgedekt. Gaan de ventilatieopeningen dicht en loopt de temperatuur in de grond op tot 70°. Dit om zoveel mogelijk ziektekiemen te doden.

Dankzij de schaduwdoeken is het in de serres aangenaam. In de zomer slechts een beetje warmer dan buiten. Maar dat stuurt men  zo. De planten worden dan gestresseerd en dat bevordert het vormen van bloemen. En dus vruchten.

In de winter kan het gebeuren dat er een beetje moet verwarmd worden om bevriezen te voorkomen. Verleden jaar een tweetal nachten. Daarvoor hebben ze verwarmingelementen op wieltjes. Die ingezet worden indien nodig.

Het werken met de ecologische methode betekent een forse inlevering op de opbrengst per m2. De kweker krijgt meer voor zijn product. Maar zoals in België wordt er ook hier geklaagd over een te kleine marge, een te groot percentage die onderweg aan allerlei tussenpersonen moet betaald worden. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat alles bij elkaar deze mensen een mooi bedrijf hebben en met zorg voor het milieu werken.

Een volgende keer dat we naar die zee van “Invernaderos” kijken zal dat met een heel ander gevoel zijn.

Alle variabelen worden gemeten en verwerkt in het computersysteem.

Van 17 tot 19 november 2015 hebben we Sevilla bezocht. Na een rit van 450 km langs de gratis autostrade A92 parkeerden we onze auto op de parking van de luchthaven. Het is niet te doen om in de nauwe straatjes van het centrum met een auto rond te rijden. De parking kostte ons 9 euro voor twee nachten. In de stad betaal je 18 euro per nacht. De taxirit naar het hotel kost 22 à 25 euro per rit. We waren er met Annemie en Etienne die van Jerez en Cadiz kwamen en nadien ook nog naar Granada trokken.

Sevilla is de hoofdstad van Andalousië gelegen aan de Guadalquivir. Een rivier die vroeger toegang gaf tot de zee maar nadien dichtslibde. Een zeer rijke monumentale stad vooral te danken aan de Moorse bezetting, gevolgd door een tweede bloeiperiode na de ontdekking van Amerika in 1492. Sevilla had toen het monopolie op de handel met de nieuwe koloniën. Columbus ligt trouwens begraven in de kathedraal.

We beperkten het bezoek tot  “must sees”. De kathedraal, het Real Alcazar, de beroemdste arena van Spanje de Real Maestranza, de metropol Parasol, casa Pilatos, eglesia Salvador, de Giralda. Een tochtje met de koets mocht niet ontbreken om de wat verder afgelegen bezienswaardigheden te ontdekken. We hadden beter wat langer gebleven want er is veel meer te zien en te doen. Ook het tempo kan dan wat rustiger en de rit terug zou je dan ’s morgens kunnen doen zodat je niet in de duisternis nog enkele honderden kilometers moet rijden. (dat is een les voor toekomstige uitstappen)

In deze periode van het jaar is de temperatuur overdag aangenaam  en mede omdat we in het centrum logeerden konden we ’s avonds ook van de sfeer genieten, gaan eten of een flamencovoorstelling bijwonen.

We logeerden in een klein betaalbaar hostal “Callejon del agua” (50 euro per nacht) op 200 m. van de kathedraal. Dat had veel voordelen maar toch ook het nadeel dat er wat te weinig comfort was.

De kathedraal met er naast de Giralda toren. De toren hebben we beklommen via 34 hellingen. Veel minder lastig dan trappen.

Het Real Alcazar naast de kathedraal maakt indruk en vinden wij minstens zo mooi als het Alhambra in Granada.

Na een vermoeiende voormiddag deden we het rustig aan door ons te laten rondvoeren in een van de talrijke koetsjes. Maar echt rustig was het niet wegens teveel autoverkeer op het parcours van de rondrit. Hier staan we stil bij een gebouw dat werd opgetrokken voor de wereldtentoonstelling van 1929 ! In 1992 was er ook een wereldtentoonstelling maar daarvan hebben we niets gezien.

Deze koetsjes staan te wachten op klanten aan de kathedraal. In de semana santa en de feria de abril kort nadien zal het allicht wel drukker zijn. De officiële prijzen liggen in die periode alvast een stuk hoger.

Sevilla heeft ook een moderne blikvanger. De Metropol Parasol. Een in hout opgetrokken constructie. Bovenaan loopt een wandelpad van waaruit je de zeer nabije oude stadskern kunt zien.

Gekke dame betrapt door paparazi.

We zijn hier nu bijna een maand terug in Las Negras. Een verslagje van onze activiteiten volgt later. Maar vandaag wil ik toch even  kwijt dat het prachtig weer was dat ons ertoe verleidde om in de namiddag naar het strand te trekken met een goed boek.

Maar eerst hebben we nog maar eens gezwommen in de zee. Het water was heel rustig en voelde helemaal niet koud aan. Dit in tegenstelling met ons zwembad. Dat hebben we afgedekt en winterklaar gemaakt.

Gisteren nodigde Leen een bevriend koppel geologen uit dat een lezing gaf over de tijd dat ze in Syrië verbleven in opdracht van een petroleummaatschappij. Heel boeiend.

Vandaag zagen we Lorenzo, de man die de voordracht gaf, terug aan het strand. Hij beloofde met ons een wandeling te maken en eventueel eens in oude mijnen te gaan. Maar eerst gaat hij voor twee weken naar Madrid waar hij zijn woning nog heeft. Alhoewel hij bijna altijd in Las Negras is. Naast Lorenzo leerden we ook nog heel wat andere mensen kennen. We waren met twintig mensen aan tafel. Waarvan (slechts) acht Belgen. De anderen waren vooral vrienden van Lorenzo en ook geologen die in Las Negras verblijven.

Maar daarover later meer. Eerst onze uitstap van volgende week naar Sevilla voorbereiden.

Een rode agaatstof stroom op een van onze wandelingen.

Twee Nederlandse dames, Mick en Yvonne, organiseren hier in Las Negras reeds een aantal jaren diverse cursussen en workshops. Deelnemers logeren in een super de luxe resort of in enkele appartementjes aan het strand. Zaterdagavond, op het einde van de sessie beeldhouwen en de workshop hoedenmaken, die ze vorig week organiseerden werden wij uitgenodigd om de resultaten te gaan bekijken. Het moet gezegd dat wat wij zagen ver onze verwachtingen overtrof.

(info over de vele mogelijkheden en prijzen: http://www.workshopsinandalusia.com/)

Na de modeshow van de hoeden en de voorstelling van de beelden werden wij uitgenodigd op een bbq met muziek en dans. Een zeer geslaagde avond.

Enkele deelnemers aan de cursus beeldhouwen en de workshop hoeden maken.

Op het strand aan het werk.

De beeldhouwers werken meestal op het strand bij het resort.

Hoedenmakers  geconcentreerd aan het werk olv Piet Van Maanen

Frans mocht meelopen in de modeshow om de hoed die Leen voor hem maakte te tonen.

Just married.

BBQ met muziek en dans.